The North-Korean leader Kim Jong-il is one of the most mysterious leaders in the world. Not much is known about his life, and what is known is often highly disputed. Yet the Guardian found some photo albums of this highly feared fluorescent leader. My favorite is the one where Kim Jong is not inspecting his nuclear warheads, but some idyllic wheatfields together with his doggy crew. O dictatorial leaders can be so funny in their dictatorialness!

This reminds me of the really really must-have dvd ‘Let’s Learn Judo with Vladimir Putin‘, released last year by the ex-president himself (in the same series: Putin fishing bare chested, Putin killing bears and Putin saving tv-crews from giant Siberian tigers).

Source: The Guardian.
Photographs: KCNA/Corbis

And some more recent poses

In his famous ‘Amusing Ourselves to Death‘, written in pre-internet times (1985), Neil Postman wrote down his fascinating fear that reality might be reflected more by Aldous Huxley’s Brave New World, where the public is oppressed by pleasure, than George Orwell’s 1984, where the public is oppressed by pain. In the Orwellian vision of the future, totalitarian governments seize individual rights, while in Brave New World, people medicate themselves into bliss and voluntarily sacrifice their rights.

Shortly put, Postman thinks that mankind surrenders its rights in exchange for entertainment (television). He says that a particular medium can only sustain a particular level of ideas, and that television (in 1985, up to you to decide if that’s still – or even more – the case today) cannot sustain any of the conditions needed for honest intellectual involvement and rational argument, since everything gets diluted on TV.

He gives a striking example: the first fifteen U.S. presidents could probably have walked down the street without being recognized by the average citizen, yet all these men would have been quickly known by their written words. The reverse is true today. The names of presidents call up visual images, typically television images, but few, if any, words come to mind. The few that do almost exclusively consist of carefully-chosen soundbites.

Sounds intriguing but still a little vague? Look at this nice cartoon by Stuart McMillen (2009) (his site is now and then temporary unavailable, sorry for that..)

Source: Wikipedia and Stuart McMillen

In order not to add too much extra’s to the information pile, I’ll keep this intro ultra short. Over.

Information overload, of all time (since the invention of printing in the 15th century), but how to deal with it? Some modest tips..

1. Read and remember. So don’t scan, but read slower. You can’t read it all, so you’d better read better. It’s also good to counter the erosion of your concentration skills.

2. Pick one established, reliable – which basically means as independent as possible – information source for everyday reading. But let some very obscure, crazy, and wicked ones in as well. Alternate between these underdog ones (frequency depends on your time), but keep the established one.

Examples of – generally accepted – reliable ones: The New York Times – The Guardian (plus their BBC section) – NRC handelsblad. Also a pleasure to read are Vrij Nederland, HP/De Tijd, de Groene Amsterdammer, Newsweek, the New Yorker, Times Online, Time. A good counterpart for the regular media, are sites like Indymedia, but they are often a little dull to read. New Scientist is a very well written and inspiring science source. Lifelounge, Designboom, Wired, Monocle, Designobserver, are a few culture/digital/design oriented sites. Some a bit more posh (Monocle), some very brisky (Lifelounge). But all real jems.

3. If you are looking for a bird’s eye view, try these meta-sites: Arts & Letters daily, Welingelichtekringen (former HP/De Tijd journalists). They scan other media, and make a selection of the most important content according to them. Sometimes one-sided and just scratching the surface, but the topics are often well chosen. It’s up to the reader to explore further.

4. If you don’t like reading, or if you like reading too much and lack time to read it all, try this new series of books. I didn’t check them out yet, but they appear to be reliable: Essentie.

5. Pay special attention to self-critical journalists who sometimes admit they don’t know, like Joris Luyendijk. They are of great value for humankind.

6. Distrust all news flashes/shows on television. It’s puppetry. It has to do with the nature of the medium (see Neil Postman’s ‘form excludes content’), with the omnipresent need for entertainment, and with vanity. Even watching tv-news daily may be harmful (unconsciously). Journalists mean it well, mostly, but think pretending they know helps humanity forward. And they are chained up by time. Heerlijk eerlijk Heertje was a beautiful attempt to unravel the mechanisms behind television and mediatization phenomena.

7. Stay critical, but don’t become paranoid.

8. Let technology not distract, but help you. Delicious (tagging), Netvibes (feedreader), Upgrade your life gives tips on how to handle your email overload etc.

9. To finish, some interesting thinkers on mediazation, mediatization & information overload: Rob Wijnberg, Nick Davies’ Flat earth news, Thomas De Zengotita, Neil Postman’s Amusing Ourselves to Death, Nicholas Carr ‘Is Google making us stupid?‘, etc.

I will update this article along the way. Because everything is fluid.

Bye bye.
Julia

‘Recycled churned* drawing with ennoying superfluous borders’ – by Suzy Creamcheese

* like in churnalism, you see

We already had an inkling here and there, but now it has been fully proven: male primitive drives are to blame for the current financial crisis. A study published on the economic site ‘vox‘ explains three reasons why bad boy bankers behaved so badly. The most tragicomic one, is that too many male bankers are too high on testosterone, which makes them too reckless. Taking risks year after year, makes them addicted to the feeling of taking a risk, and succeeding (like killing that damn obstinate mammoth) which triggers the rise in testosterone levels significantly. Although the bankers’ brains often know that the decisions being taken are useless, they prefer listening to their primitive souls. Also, men operating in the financial markets have too much self-confidence. That’s necessary to survive and succeed in that branche, you would think. But their self-confidence is irrational, often much higher than what is rationally explainable. So we have to get rid of the assumption that market economy is based on rationalism. It’s rather based on ‘Me Tarzan, you Jane’.

Sources: Welingelichte kringen, Vox.

Julia dangling left, Gini dangling right. Suzy drawing.

Last week, I visited the city which once was the terminus of the infamous Orient-Express. Historically seen, Istanbul is one of the most intriguing cities in the world. Its first name was Byzantium, named after king Byzas who settled his troops “where the Bosphorus and the Golden Horn meet and flow into the Sea of Marmara”, by order of the Oracle. Yes it was that simple at that time. In 330, emperor Constantine relocated the capital of the Roman Empire from Rome to Byzantium, which became Constantinople. The city blossomed sumptuously in the cultural, economic and religious field (while our regions were shaded by the dark Middle Ages). As a consequence, Constantinople got attacked many times by jealous neighbours, until in 1453 the Ottoman sultans came off best and conquered the city. They plopped down minarets everywhere, turned the Hagia Sophia into a mosque, and built the luxurious Topkapi Palace with its huge harem and treasuries full of jewelry. The city became the world centre of the Islam, until Mustafa Kemal aka Atatürk chased the Ottoman Sultans (and the Allies) off after World War I. In 1923 Atatürk formed (and reformed) Turkey. As an admirer of the Age of Enlightenment, Atatürk wanted to transform the ruins of the Ottoman Empire into a modern, democratic, secular, nation-state. The principles of his reforms continue to form the political foundation of modern Turkey. Due to its dazzling history, Istanbul became a blend of Turkish, Anatolian, Ottoman (in itself a mix of Greco-Roman and Islamic cultures) and Western culture and traditions. And this seems to do a human good, because Turkish people are incredibly friendly & welcoming to foreigners. Warmly recommended.

Below already some views, more photos here.

Interesting article series for philosophy lovers (Dutch): ‘De grootste denkers van vandaag‘ – Vrij Nederland (04/04/09). You’ll have to buy the magazine to read the full articles, which give a nice overview of the current to-the-point thinkers.

While scanning some rare records from my fathers’ R&B collection, something caught my eye. This lady is chewing on something and it’s definitely not an ordinary bubble gum. An extra fashionable golden tooth? A pearl? An old-school Godiva? Or were ladies paid in nuggets in those days? None but question marks question marks..

Oh yes and besides getting to know the roots of all the music ever made, scanning sleeves of old records also gives me a lot of graphic design inspiration. Like these nice rare Orange London rec sleeves of Eddie Cochran singles. Eddie Cochran is the godfather of stars like Elvis Presley. Bow bow for Eddie!

Last Thursday, I went to Paris to see the autumn/winter show of AF Vandevorst. It was magical. On Fever Ray’s enigmatic sound, the husky deers strided before our eyes. Totally AF style. These were my favorites.

The next day, I cut my hair like Tao! Tao was the coolest.

O o and what do I read here (29/03/2009)? Tao is one of the hottest models in town. Because of. Her haircuuuutttt.

Some psych tips in the spirit of – a whole new mind – Dan Pink and the queen of webproductivity Gina Trapani.

The Cult of Done Manifesto
1. There are three states of being. Not knowing, action and completion.
2. Accept that everything is a draft. It helps to get it done.
3. There is no editing stage.
4. Pretending you know what you’re doing is almost the same as knowing what you are doing,
so just accept that you know what you’re doing even if you don’t and do it.
5. Banish procrastination. If you wait more than a week to get an idea done, abandon it.
6. The point of being done is not to finish but to get other things done.
7. Once you’re done you can throw it away.
8. Laugh at perfection. It’s boring and keeps you from being done.
9. People without dirty hands are wrong. Doing something makes you right.
10. Failure counts as done. So do mistakes.
11. Destruction is a variant of done.
12. If you have an idea and publish it on the internet, that counts as a ghost of done.
13. Done is the engine of more.

Ter ere van gedichtendag 2009, lanceerde Klara.be een website waarop dapper gestreden wordt tegen clichés over dichters en dichten. Via tekst, archiefmateriaal en interviews testten we de houdbaarheid van de hardnekkigste clichés. Een paar weken lang ondergedompeld worden in de poëzie, hieronder lees je hoe dat proefde en voelde.

Lang geleden verwachtte men van dichters dat zij op tochtige rommelzolders de aller-individueelste expressies van hun aller-individueelste emoties uit de zolderplanken stampten. Dichters waren weg van de wereld, die ze enkel via een popperig dakkapelletje in de verte zagen bewegen. Ze hielden zich niet bezig met aardse beslommeringen. Waarmee ze hun lichte hoofden wel vulden, waren vage en nauwelijks omlijnde ideeën. Dichters waren zwevers, zwerfkatten, zwelgers.

Nu de poëzie zich heeft ontworsteld van dit romantische ideaal en de planken en plein public eerder worden bestampt door blitse dichters, zou je denken dat de clichés volledig neergedwarreld zijn in het stof. Niets is minder waar. Clichés blijven het dichtersvolk terroriseren. Gedichten zijn onbegrijpelijk. Dichters zijn huilebalken. Gedichten moeten rijmen. Gedichten mogen niet rijmen. Dichters hebben succes bij vrouwen. Gedichten moet je gedrukt zien. Poëzie en politiek gaan niet samen. Dichters zijn diepzinnig.

Hoog tijd dus voor wat contraterreur. En met wat de clichés beter bestrijden dan met de snedige gedachten van de man met het meest sexy dichtersbrein der lage landen, Ilja Leonard Pfeijffer.

(illustratie: Gini Rose Choupay)

Deze Nederlandse graecus is een notoir krijger in de strijd tegen poëzieclichés. Ik zocht hem op in Leiden, waar hij van op zijn zolderetage de wereld verblijdt met klotsende dichtbundels, felle poëzierecensies en een handvol romans. Na handjes schudden en een shot koffie, kiezen we een rustige plek uit voor het gesprek, met zicht op de wereld. Eerste cliché:

Dichters zijn dronkenlappen

Ok, inzoomen Ilja. De lijst van laveloze poëten is inderdaad eindeloos. Maar wat ligt er onder het bierviltje? Dichters doen iets waar niemand echt op zit te wachten, ze zoeken iets in de uithoeken van de taal waar het meestal leeg is, totdat hun verbeelding er op stoot. Dat heeft iets excessiefs. Het bewustzijn aanlengen met drank en drugs, lijkt de zoektocht iets draaglijker te maken.

Gedichten bevatten diepzinnige gedachten

In zijn bundel ‘Het geheim van het vermoorde geneuzel – Een poëtica (2003)’, met essays over poëzie, gaat hij hier dieper op in.

“Diepzinnigheid doodt elk gedicht. Een goed gedicht stelt vragen en slaat je alle antwoorden uit handen. Een gedicht dat een antwoord wil bieden, kan nimmer een gedicht zijn. Als een gedicht valt samen te vatten als een idee, een filosofietje, een gedachte of een structuur, dan is het geen goed gedicht. Het gaat, kortom, niet om het inzicht, het gaat om de storm.”

Gedichten zijn nutteloos

Gedichten gaan over persoonlijke gevoelens

In het essay ‘De mythe van het spontane meisje’, trekt Pfeijffer hard van leer tegen de autobiografiemanie die alle beetje BV’s en BN’s stevig in zijn greep heeft.

“Wat autobiografisch is, is zogezegd echt, en wat echt is is goed. Het authentieke is tegenwoordig de enige toetssteen voor literaire kwaliteit, en dat is bullshit. Het gaat er niet om of iets echt gebeurd is, het gaat erom hoe je het opschrijft. Een klakkeloze weergave van de realiteit levert een oninteressant gedicht op. Je moet de werkelijkheid manipuleren. Je moet haar zo maken zoals zij het beste is voor het gedicht. Alleen mag de lezer nooit merken hoeveel manjaren je in je gedicht hebt geïnvesteerd. Hij moet blijven geloven dat het authentiek en echt is, en dat het door een engel is gedicteerd”.

Nog zo’n mooie:

“Poëzie is geen kroniek, maar een blauwdruk van het ongedroomde. Zij boekstaaft niet onze kleine wereld, maar creëert een nieuwe, waaraan hetzelfde blijft haperen. Zij levert geen feiten, noch ideeën, maar vermoedens die tot ideeën zouden kunnen leiden als de sleutel niet zoek zou zijn” (geïnspireerd op M.Merleau-Ponty, La prose du monde, 1969)

Gedichten zijn onbegrijpelijk

Bij het lezen van een gedicht moet je, met andere woorden, je analytische hoofd dat wil snappen hoe het zit, afschroeven. Poëzie lezen is een vorm van vermoeden. Dat maakt poëzie ook zo spannend en waardevol, aldus Pfeijffer. Meer hierover vind je in zijn essay ‘De mythe van de verstaanbaarheid’.

“Het is niet erg als je een gedicht niet begrijpt. Integendeel. Begrip kan het gedicht zelfs verpesten. Of, beter gezegd, lexicaal begrip kan het werkelijk begrip in de weg zitten. Dit brengt ons tot de kern van de zaak. Er zijn verschillende soorten van begrijpen. De tegenstelling tussen verstaanbare en ontoegankelijke poëzie impliceert geen tegenstelling tussen begrip en onbegrip, maar tussen het huis-tuin-en-keuken begrijpen van ons dagelijks leven en een andere vorm van begrijpen.

(…) Een gedichtje dat je in één keer helemaal snapt, waarna je het volgende gedichtje kunt lezen, dat je ook weer in één keer kunt begrijpen, doet je niets omdat je doet wat je altijd al doet. Zulke hapklare poëzie is gewoon hetzelfde als zappen”.

De overtuigingskracht van Pfeijffers betoog is natuurlijk voor een deel te wijten aan de formulering van zijn argumenten. Ad rem, spitant, met goed getimede ironie als kers op de taart. Heerlijk vloeiend vuig portamento. Hij is een graecus, after all.

Interessant is dat je zijn redenering zou kunnen doortrekken naar het terrein van de beeldende kunst. Hoe kijken naar kunst is iets wat filosofen en kunsthistorici al eeuwenlang bezig houdt. Vervang in bovenstaande paragrafen ‘poëzie’ door ‘kunst’ en ‘gedicht’ door ‘kunstwerk’, en je zit op een boeiend spoor.

Voer voor een nieuw onderwijsconcept, bovendien.

Ilja Leonard Pfeijffer wordt hier en daar hartgrondig gehaat, of minstens blauw beërgerd. Omwille van zijn uitdagende blik, zijn ‘kom maar op, ik ben gek op duels’, zijn vervaarlijk wapperende haren, zijn schijnbare immuniteit voor frustraties, zijn intelligentie. Hij haalt gevestigde waarden als Harry Mulisch en Rutger Kopland grinnikend onderuit, maar geen krabbekat die inziet dat hij het allemaal niet zo genadeloos bedoelt. Sterker nog, Pfeijffer is de gemoedelijkheid zelve. Uit zijn ‘omarmen van strijdmakkers’ klinkt genegenheid. Pfeijffer kraakt andere dichters niet willekeurig af omdat hij een pesterig jongetje is dat zonodig wil opvallen (kwade conculega’s schilderen hem graag zo af), hij speelt een spel (met een serieuze inzet, dat wel). Maar het is uit liefde. Uit liefde voor een potje stevige neuronale catch-as-catch-can, uit liefde voor de poëzie.

En verder: Gedichten moet je gedrukt zien. Dichters weten zelf niet wat ze zeggen. Dichters hebben meer succes bij vrouwen. Gedichten moeten ontroeren. Poëzie is onvertaalbaar. De beste dichters zijn mannen. Dichters kennen niets van sport. Poëzie en politiek gaan niet samen. Het is barbaars om na Auschwitz een gedicht te schrijven. Dichten is 100% inspiratie. Vroeger was er meer respect voor dichters. Dichters zijn gevoeliger. Dichters zijn wereldvreemd. Poëzie moet je zien op papier. Gedichten moeten ontroeren.

En nog veel meer, op Klara.be