Ik hamster mooie woorden en zinnen. Twee recente literaire oases waren het verslavende, in één dreun geschreven ‘A million little pieces’ van James Frey, over hoe hij ‘the fury’ met alcohol, cocaïne, crack, pillen, paddo’s, PCP en lijm te lijf gaat en daarvan afkickte in de prestigieuze ontwenningskliniek Hazelden in Minnesota (toen ik dit las, viel ik achterover. De wereld op z’n kop!) en (ademhaal) het min of meer okeëe ‘Groener gras’ van Annelies Verbeke, een boek dat zich laat lezen als een ode aan de strijd tussen winnen en verliezen (en als je zelf niet kan winnen, kan je altijd nog anderen laten verliezen). Hieronder een graai uit Verbekes pretpot. Lekker uit de context gerukt, maar net daarom des te mooier.

Etienne transformeerde elke dag meer in wat de wereld in hem zag of het werd de wereld elke dag duidelijker waarin Etienne was getransformeerd: de som van pech en passiviteit.

Uit ‘Groener gras’ – Annelies Verbeke

Een paar weken geleden sprak Threegirls met la gazelle Hannelore Knuts en haar vrienden Tim Vanhamel, Philip Metten en Eva De Leener. Op vraag van Hannelore, die de ELLE/april vorm gaf naar aanleiding van haar tentoonstelling UltraMegaLore in het Hasseltse Modemuseum. Het werd een fijne avond daar in Borgerhout, vol schone woorden gedrenkt in Limburgs geknetter, pintjes en gin-t.

De extra ogen en oren van Hannelore / ELLE april 2010

Ze stond voor de lens van topfotografen en liep modeshows voor de allergrootsten. Hannelore Knuts was jarenlang topmodel, maar dat deed ze niet alleen. Er was muziek voor haar dagelijkse dosis vibes. Er was kunst voor extra zuurstof. En er waren vrienden voor die broodnodige komma in haar jachtige leven. Hannelore is de eerste om te benadrukken hoe belangrijk haar vrienden zijn. ‘Zij hebben me gemaakt tot wie ik ben.’ Haar compagnons de route zijn het kunstenaarskoppel Philip Metten en Eva De Leener, en muzikale brazielnoot Tim Vanhamel. Vier verwante zielen vol bevlogenheid en bravoure. Ze zijn elkaars afgoden en grootste critici.

De koning van het Hanneloredom is met voorsprong Tim Vanhamel. Hij dook op rond haar zestiende, en is sindsdien nooit meer weggegaan. Hannelore: ‘Tim en ik zijn exen, maar best buddies in life. Hij is de beste roller coaster ride die je je kan inbeelden. Het gaat alle kanten uit met hem: overkop, traag naar boven en dan weer supersnel naar beneden. En op het einde wil je nog eens.’ Tim: ‘Allright! Ik wil hier niet te melig worden, maar Hannelore is iemand die altijd zal blijven. Ik ben de eerste die ze belt als haar vliegtuig landt, en omgekeerd. We hebben een half woord nodig om elkaar te begrijpen, of het nu over kunst, mode of muziek gaat. Ik supporter haar door dik en dun, ik sta voor Hannelore.’

(…)

Meer zie ELLE april!

En ja ook Threegirls krijgt blefarospasmische aanvallen van het woord duizendpoot (intro). Dat moest brazielnoot zijn! Of pepernoot of pekkanoot. Eindredactie… Shoot.

Na het interview trokken we op fotoreportage.

Ook warrior Kendell Geers is bevriend met Hannelore. Tijdens een lunch in januari hadden we het over ‘The art of being a muse’, speciaal voor de UltraMegaLore catalogus, uitgegeven door Ludion, vormgegeven door BaseDesign.

© Ludion

The art of being a muse / A conversation between Hannelore Knuts and Kendell Geers

Before you get lost in her head, you have got to know this. Hannelore likes flamenco, indulges herself in yellow every morning at six, and loves riding her sea horses straight into the love Bermuda. Or not. It doesnʼt matter. A muse is beyond facts, what counts are the flames. So donʼt get nervous if you lose ground while walking around in Hannelore, just enjoy the vigour of her muse-being. That is what some famous others have done before too. Fashion icons like Jean Paul Gaultier, Haider Ackermann and Azzedine Alaïa, they all called Hannelore their muse. When artist Kendell Geers – who is sitting in front of her during this conversation – draws her attention to that fact, she gets a bit shy. “I didnʼt plan to become a muse, I donʼt know why I am a muse, I just am who I am and do what I do.”

And then Kendell makes her even more shy. “Hannelore has a very interesting individuality in terms of how she presents herself. She works in the ultimate of male fantasy – although it gets more complicated with all those gay men running around – but manages to stay feminine without losing herself in clichés. She is super-sexy and super-beautiful, but with no need to play the fantasy, nor to pretend to be anything except for what she is. And that makes her so strong. In a way, people like Hannelore – and there are few in the industry – make fashion respectable for me. Still I think the big picture of fashion is empty bullshit, representing everything which is disgusting about capitalism. I have an extreme love-hate relationship with fashion.”

The first time Hannelore and Kendell met, a cornucopia of talking marked the first hours. Followed by an exchange of phone numbers, and some hazy plans to – one day – ʻdoʼ something together. Hannelore describes his energy as pure, honest and “even though his art is a constant this (air boxing in his face), it is not about the shock. He just wants to make you conscious. He has got the poetry (waves in the air) and the common sense (points at the floor). And while you are still busy looking up and down, he already got you there, right in the middle. Wham! And then there is a really good heart too, I immediately felt that. See, Iʼm not afraid of you!” Kendell – smiling back – for his part is utterly fascinated by the idea of the muse, “which in a way is what your exhibition is about. I even think that being a muse is the key to what you represent, and the key to what I as an artist am looking for.”

(…)

Meer zie catalogus!

© Ludion

© Ludion

Hannelore all over dus. En voor de bleekgrijze sceptici: Hannelore is een superfijne gazelle. Très à l’aise Blaise en nog meer cool Raoul. Tsjin!

This is the toy boy (Clooney) I have been working with during the past two years. He gave me hard times in the beginning, but soon we became best friends. Now it’s time for a new track, I’m swapping jobs (that greener grass..). But Clooney and I might meet again one day, who knows. Like Vincent Gallo said, let’s just spend time. Time for an overview of our work together. Below you find some reports I filmed and edited for the fantastic culture website Cobra.be (formerly Klara.be), with intros in Dutch.

Van kunst naar wetenschap, en terug / Cobra.be – februari 2010

Kunst, daar mag je niet aan raken. Dat is magie, ontsproten aan een goddelijke ingeving. Decennialang kleefde dit dogma aan de kunstwereld. De tentoonstelling ‘Parallellepipeda’ zou daar wel eens een einde aan kunnen maken. Met deze tentoonstelling maakt het nieuwe museum M in Leuven meteen een van zijn ambities waar, een bindmiddel zijn tussen de universiteit, onderzoek en kunst. De tongbrekende titel doet vermoeden dat het curator Edith Doove menens is. Wetenschap en kunst samenbrengen is dan ook geen simpele koek. Twee op het eerste zicht parallelle werelden vol stijfkoppen, die elkaar niet nodig lijken te hebben. Julia wou weten hoe die twee elkaar dan toch gevonden hebben. Ze interviewde kunstenaressen Anne-Mie Van Kerckhoven en Wendy Morris, en spraken met experimenteel psycholoog Johan Wagemans over hun samenwerking, dromen, en resultaten.

['Parallellepipeda' loopt van 29 januari tot 25april in M, Vanderkelenstraat 28 - Leuven]

Op zoek naar onze dierlijke ziel / Cobra.be – januari 2010

Waarom zijn we verknocht aan dieren en stiekem wat jaloers op hun mooie pels en onbezonnen leven? Hebben we onze dierlijke ziel verstoten, met alle gevolgen vandien? Bart De Baere – artistiek directeur van het MHKA – geeft tekst en uitleg bij zijn drie favoriete werken uit de tentoonstelling ‘Animism’. De term ‘animisme’ werd eind 19e eeuw bedacht door antropologen om tijdens hun koloniale tochten het gekke gedrag van inboorlingen te verklaren. Door met hun typisch westerse, rationele blik naar ‘die anderen’ te kijken, ontstond er een afstand die sindsdien alleen maar groter geworden is. De moderne mens is helemaal vervreemd van de natuur, van zijn dierlijke instincten en van het magische. Het enige waar we tegenwoordig nog in geloven zijn enen en nullen. De tentoonstelling ‘Animism’ komt dus als geroepen en gaat over de vraag of we ons toch niet te veel vervreemd hebben van onze dierlijke kant.

['Animism' Mhka en Extra city, van 22 januari tot 2 mei 2010]

Sophie Calle – expo in Bozar Brussel / Cobra.be – september 2009

De Franse kunstenares Sophie Calle is schrijfster, narratief kunstenares, militante, fotografe, cineaste en soms zelfs detective. Ze plaatst zichzelf centraal in haar werk, maar speelt ook graag verschillende rollen. (Schijnbaar) toeval, troost, voyeurisme, liefde, tijd, orde uit de chaos, en naaktheid kenmerken haar werk. Sophie Calle verzint haar eigen spelregels om ‘het leven te verbeteren’, en het op die manier structuur en zin te geven. Cineast Marc Didden is al jaren een trouwe fan van Sophie Calle, en leidde mij rond op de tentoonstelling ‘Calle, Sophie’ in Bozar.

Waarom Jean Paul Van Bendegem geen christen is / Cobra.be – december 2009

Af en toe worden klassiekers opnieuw vertaald, opgepoetst, en in een nieuwe jas gestoken. Naar aanleiding van zo’n heruitgave, gaat Cobra.be op zoek naar een cultureel spilfiguur met een zwak voor de klassieker in kwestie. Wetenschapsfilosoof Jean Paul Van Bendegem opent de reeks met een bevlogen betoog voor het essay ‘Waarom ik geen christen ben’. De tekst is een neerslag van een lezing uit 1924 door de charismatische Britse filosoof Bertrand Russell (1872 1970). In het essay zet Russell op sprankelende wijze uiteen waarom hij het Christendom maar niets vindt. Religieuze en ethische gevoelens worden tot op het bot geanalyseerd. Met de nodige humor, maar nooit grof of kwetsend. Een klassiek essay dat nog niets aan actualiteitswaarde heeft ingeboet.

['Waarom ik geen christen ben' Bertrand Russell, Meulenhoff 2009]

Deense horror op de biënnale van Venetië / Cobra.be – juni 2009

Voor de eerste keer in de geschiedenis van de biënnale van Venetië, hebben twee landen de koppen bij elkaar gestoken en een gemeenschappelijke expo gecreëerd. De Noren en Denen hebben hun paviljoens omgebouwd tot twee luxevillas waar een serieuze hoek af is. Onder de noemer ‘The Collectors’ hebben vierentwintig internationale kunstenaars (waaronder ook de Belg Guillaume Bijl) de villas ingericht. De griezelige villa in het Deense paviljoen is zogezegd te koop; je krijgt er een rondleiding door een irritant immorele vastgoedmakelaar. Bij de buren, de Noorse villa, hangen jonge kerels lusteloos rond tussen de kunstwerken van hun vriend en verzamelaar Mr.B. De curatoren Elmgreen en Dragset verkennen met de paviljoens onder meer de obsessieve, intieme, en tegelijkertijd voyeuristische kantjes van (kunst) verzamelen, en de kunstmarkt in het algemeen.

[The Collectors. Elmgreen & Dragset. Deens/Noors Paviljoen. 53e Biënnale Venetië]

Jef Geys vertegenwoordigt België op de Biënnale van Venetië / Cobra.be – juni 2009

Aan de ingang van het Belgisch paviljoen kan je voor 1 euro een speciale editie van het ‘Kempens informatieblad’ kopen. Daarmee is de toon meteen gezet. Jef Geys is de kunstenaar achter het initiatief, en is gekend om het laveren tussen zijn roots en de wijde wereld. De volledige inzending van Jef Geys heet ‘Quadra Medicinale’. Voor dit nieuwe project zochten vier kennissen van Geys twaalf straatplanten in de omgeving van hun huis (New York, Moskou, Brussel en Villeurbanne). Het resultaat is een inventaris van de gewone plant. Het is een paviljoen over instinct, over (hoe te) overleven in de grootstad, een ode aan het gewone. Het Belgische paviljoen in Venetië wordt afwisselend ingevuld door de Vlaamse en Franse Gemeenschap. Dit jaar was het de beurt aan de Vlamingen, waarbij Wiels met curator Dirk Snauwaert de taak op zich nam. Julia was er bij tijdens de opening.

Het fenomeen ‘Uitgelezen’ / Cobra.be – oktober 2009

Uitgelezen is een fenomeen. Vijf jaar geleden begonnen voor vijf man en een paardenkop, sindsdien uitgegroeid tot een literair evenement dat massa’s volk aantrekt. Morgen viert het levende boekenprogramma van kunstencentrum Vooruit en de Morgen zijn honderdste editie. Behalve het jubileum valt er nog meer te vieren: ook Hasselt krijgt een ‘Uitgelezen’. Vanaf volgend seizoen is het evenement dus in alle Vlaamse provincies te zien. De formule is simpel volgens bezieler Peter Van den Eede: een panel bespreekt drie boeken en geeft daarna leestips aan het publiek. De vaste stek is de Gentse Vooruit, maar tijdens de zomer verhuist de ploeg naar Theater Aan Zee. De vaste panelleden Jos Geysels en Anna Luyten krijgen telkens ander gezelschap, in deze aflevering aan zee waren dat politiek hoofdredacteur van De Morgen Yves Desmet en actrice Tine Van Den Brande.

['Uitgelezen', Theater Aan Zee 2009]

Theater ‘Sunday Smile’ door Mars / Cobra.be – augustus 2009
Tien jaar na hun zomer in Frankrijk reconstrueren broer en zus de feiten. Ze praten over vakantie, over schelpen verzamelen en het gevoel van golven tegen je enkels en handen in je nek. Over afscheid en groot worden, over limonade en bloed. Auteur en regisseur Angelo Tijssens, de drijvende kracht achter de overbevolkte eenmansoperatie ‘MARS’, vond inspiratie in de opgewekte melancholie van een plaat van de groep Beirut. Sunday Smile is opgevat als een rockconcert. Elke scène in de tekst is een nummer, met een eigen sfeer, een eigen vorm. Tijs Delbeke (ex-Kawada, Louisa’s Daughter) schreef de soundtrack, Sura Dohnke en Angelo Tijssens vertellen en zingen hun verhaal.

['Sunday Smile' Mars, Theater Aan Zee 2009]

Jong artistiek talent op Watou 2009 / Cobra.be – juli 2009

Met het vertrek van bezieler Gwy Mandelinck leek de poëziezomer van Watou ten dode opgeschreven. Maar het jaarlijkse parcours in en rond het kunstdorp in de westhoek krijgt nu toch een opvolger. Morgen gaat de eerste editie van ‘Watou, Verzamelde Verhalen’ van start. Op het ritme van de zomer brengt dit kunstenfestival verhalen van verschillende curatoren. Een van hen is Hans Martens, artistiek directeur van de kunstinstelling HISK. Onder de titel ‘Polyfonie’, bracht hij het werk van (kandidaat)-laureaten van het HISK samen in de Grenslandhal van Watou. Klara.be ging kijken tijdens de voorbereidingen, en praatte er met de studenten Femmy Otten, André Catalão en Niklaus Rüegg.

[Watou 2009 , Verzamelde Verhalen #1 Tussen Taal en Beeld 04/07/09 - 06/09/09]

Kidnapping mountains in Aalst / Cobra.be – mei 2009

Wat doet een Slaaf, of een Tataar, die zijn hart verloren heeft aan een vrouw, maar geen geld heeft om de bruidsschat te betalen? Hij kidnapt de jongedame, en verschanst zich met haar in de bergen tot de storm gaan liggen is. Bij zijn terugkeer mag hij gewoonlijk wél trouwen. Aan dit romantische ritueel ontleent de tentoonstelling ‘Kidnapping Mountains’ van Slavs & Tatars, zijn titel. Dit jonge internationale collectief is een mengeling van grafisch ontwerpers, journalisten en kunstenaars. Ze willen de ruwe, eerlijke, en soms chaotische ziel van Eurazië, het gebied tussen het voormalige Ijzeren Gordijn en de Chinese Muur, injecteren in het koude, rationele Westen. Hun werk speelt met de clichés over volkeren als de Slaven, Kaukasiërs en Centraal-Aziaten. Julia ging kijken, en praatte er met Piet Mertens (Netwerk), Boy Vereecken en Kasia Korzcak (Slavs & Tatars).

Nikhil Chopra speelt 96 uur lang theater op het Kunstenfestivaldesarts / Cobra.be – mei 2009

Een van de openers van het Kunstenfestivaldesarts, was de bizarre performance van Nikhil Chopra. Deze Indische kunstenaar kroop vier dagen lang in de huid van Yog Raj Chitrakar, een fictief personage dat geïnspireerd is op zijn grootvader, een landschapsschilder. Je kon Yog Raj Chitrakar dag en nacht vinden in de Brusselse Brigitinnekapel, waar hij woonde, at, sliep en de muren vulde met levensgrote tekeningen die getuigen van zijn wandelingen door Brussel. Maandagavond 4 mei 2009 om 19u eindigde de performance in de kapel van Les Brigittines. Julia zocht Nikhil Chopra op tijdens de voorbereidingen, en tijdens de laatste uren van zijn performance.

Nieuw modetalent Julie Dekegeleer / Cobra.be – mei 2009

Julie Dekegeleer is amper 23, net afgestudeerd aan de Brusselse modeschool La Cambre, en één van de geselecteerde ontwerpers van het Fashion Weekend. De zesde editie van deze modewedstrijd van Weekend Knack en Weekend Le Vif /l’Express, vond gisteren plaats op de terreinen van Tour & Taxis in Brussel. Klara.be volgde Julie tijdens de voorbereidingen van haar eerste grote show. Een portret. De winnaar van de wedstrijd was Chen Shao-Yen (27), student Fashion Knitwear aan het Central Saint Martins College of Art and Design in Londen.

Reportage hier

For more look here…

Thank you for watching!
Julia & Clooney

Fuck* they are good. Lip-sync’n but good.

The Seeds – Pushin’ too hard (Try to understand!)

* “Irrespective of its origins or etymology, Fuck is as profane and
offensive today as it was a century ago and its meaning has not
changed much although it has certainly picked up speed. Fuck always
seemed to suggest somewhat more than just intercourse or copulation
and somehow put a more animal or primal spin on the idea of coitus.

We call it a “swear” word or a “curse” word and perhaps therein lies
the key to its secret identity. We swear an oath or swear on the Bible
in order “to make a solemn declaration, invoking a deity or a sacred
person or thing, in confirmation of and witness to the honesty or
truth of such a declaration.” Similarly a curse is also ” a prayer or
an invocation for harm or injury to come upon one” or “an
ecclesiastical censure or anathema.”

by Kendell Geers

(…)

South African artist Kendell Geers has an interesting vision, not only on the notion of ‘fuck’. I had the pleasure to talk with him during a conversation with lovely Hannelore Knuts for her UltraMegaLore exhibition, soon to be shown in the Modemuseum of Hasselt. A reflection I wrote on this forthright talk about ‘the art of being a muse’, will appear in the accompanying UltraMegaLore catalogue. Threegirls will keep you posted!

And I guess you there wouldn’t mind ending with a sassy thing dancing for the health of your seeds.

(thank you K for tipping me)

Oh and yes before we forget, Threegirls wants to wish you all a delightful new year. We hope 2010 will bring you a lot of insights, sunshine breezes and much more sumptuous breakfasts than last year.

Samen met een paar andere konijnen schrijf ik voor een nieuwe blog op Cobra.be. Nieuwsgierig, aandachtig en met een bereidwilligheid zelden gezien bij proefdieren, stuiven onze vier proefkonijnen door het cultuurlandschap. Hier bloggen ze over wat ze zien, horen én proeven. Hier de eerste:

Ooit gehoord van het serial-image-pop-up syndroom? Het gaat als volgt. Je leert iets nieuws kennen, of loopt al een tijdje rond met een idee, en plots duikt het overal op. Zo’n geile Lamborghini Diablo gezien in een film? Plots staan er twee geparkeerd in je straat. Een paar nieuwe woorden leren kennen? Als bij toverslag heeft iedereen het ad nauseam over geborneerde epigonen met irritante epifaniëen. Bedazzling, maar vooral, angstaanjagend. Want wat zien we allemaal over het hoofd, door niet te kennen?

Maar laat ons eerst en vooral genieten van de momenten waarop ons denkraam wel groot genoeg is. Zo voel en zie ik sinds kort overal oerkrachten. Wilde wezens verscholen in elk van ons. Diepdonkere klanken. Armies of more than twelve monkeys. Mannen die met grizzly’s willen versmelten en (helaas) ook omgekeerd. Een bezoek aan ‘Animism’, een tentoonstelling in het Muhka over onze dierlijke ziel – en vooral, het negeren daarvan – was de vonk.

- Reportage van Julia Barr voor Cobra.be –

De term ‘animisme’ werd bedacht door antropologen om tijdens hun koloniale tochten het gekke gedrag van inboorlingen te verklaren. Door met hun typisch westerse, rationele blik naar ‘die anderen’ te kijken, ontstond er een afstand die sindsdien alleen maar groter geworden is. De moderne mens is helemaal vervreemd van de natuur, van zijn dierlijke instincten en van het magische. We willen met andere woorden geen beesten zijn, maar stiekem verlangen we naar hun onbezonnen leventje, hun mooie veren en hun vrijheid. En daarvan zie ik dus nu overal tekenen.

Behalve in de kunstwereld, die nochtans bij uitstek geldt als het rijk van de sibillijnse drijfveren. Een kunstenaar vertelde me onlangs dat het wereldje absoluut met een tekort aan animisme kampt. Teken aan de wand is het verval van de ‘muze’, de oervrouw van alle kunsten in het oude Griekenland. De negen Musae schonken kunstenaars niet enkel inspiratie, maar ook scheppingskracht. Ze waren een abstracte oerkracht, vertegenwoordigden een soort magie die vandaag weggehoond wordt door de postmoderne kunstenaar (als je zegt dat je een muze hebt, denken ze gewoon dat je haar eens flink wilt neuken). Kunstenaars zijn cynisch en extreem materialistisch geworden, besloot de kunstenaar diep treurig, maar strijdvaardig.

Tot zover de kunstwereld. Over naar Grizzly man, een documentaire van de fantastische Werner Herzog over de onfortuinlijke berentripper Timothy Treadwell. De man leefde vele zomers lang tussen de grizzly’s, een van de meest bloeddorstige diersoorten ter wereld. Om hen te beschermen tegen de vijand, de mens. Treadwell vatte zijn animisme-missie nogal enthousiast op, zoals een goede Amerikaan betaamt. Hij kroop in hun nesten, aaide hen over de rug, en dacht dat hij zelf een beer was, dat ze hem als een van hen aanvaardden. Tot op het moment dat ze hem verscheurden. Pure liefdeswaanzin. Het verlangen dat hem tot in de muil van een grizzly dreef, was een verlangen naar een ander leven, ver weg van alle menselijke dingen.

Ik dacht vroeger ook altijd dat dieren me begrepen, en bleef het zelfs geloven na een ontmoeting met een krabbekat, maar tot in een muil van een grizzly heeft het me gelukkig nooit gedreven. Treadwell was – denk ik – dan ook extreem ijdel en daardoor zwaar teleurgesteld in de medemens die hem niet de erkenning gaf die hij meende te verdienen. Dus echt veel medelijden heb ik niet met Timothy Treadwell, eerder met de grizzlyberen die hun rust verstoord zagen door een jeremiërende misantroop. Beestachtigheid overal dus, zelfs in het diepst van mijn gedachten. Het syndroom heeft me flink te pakken.

Samrée, Ardennen 2010

Wolf Parade..

Waw this is mind disco. Apparently 1000 galaxy clusters are travelling further and further away from us, at blistering speeds, and all heading in one single direction. A real mass migration of galaxy nations. Do you see those star families travelling, all packed, ready and raring to go? Scientists think there must be something very tempting out there. They see this so-called ‘dark flow’ as a sign that an other universe is calling at the other side. Another universe! As if I hadn’t enough things to fret about yet! Thanks a lot telescopes.

Source: New Scientist

In 2003 wint Roman Polanski een Oscar voor ‘The Pianist’. Tot ieders verbazing verschijnt de Poolse regisseur niet op het podium, en plots herinnert Hollywood zich weer waarom. Polanksi is wanted in de VS. Niet alleen om zijn films, maar – vooral – om een verkrachtingszaak die al dertig jaar lang tegen hem loopt.

Roman Polanski’s leven leest als een van zijn eigen scripts, vaak brutale en tragische verhalen. Als jongen van zes ontvlucht hij het joodse getto van Krakow, terwijl zijn moeder sterft in de gaskamers. In 1969 vermoorden volgelingen van Charles Manson zijn hoogzwangere vrouw Sharon Tate op beestachtige wijze. Eind jaren zeventig staat de man zelf terecht. Tijdens een fotoshoot voor Vogue voert hij een dertienjarig meisje sloten champagne – aangelengd met een flinke dosis valium – en dwingt haar tot seks. Polanski bekent de feiten en krijgt in ruil een vrij milde straf, 90 dagen psychiatrisch onderzoek. Maar omdat hij vreest dat de mediageile rechter op zijn stappen wil terugkeren, ontvlucht hij de VS halverwege zijn internering.

Sindsdien woont de regisseur van klassiekers als Chinatown, Rosemary’s baby en The Tenant, in Parijs. De VS en de UK mijdt hij als de pest, uit angst voor represailles. Maar Zwitserland, dat is nog eens een aardig land ontdekt Polanski, en hij koopt er een buitenverblijf waar hij jarenlang naartoe trekt. In de Alpen, daar word je ten minste nog met rust gelaten.

Niet dus. Op 26 september 2009 verpest de Zwitserse politie de jarenlange Polanski quo. De bekendste banneling ter wereld is op weg naar het filmfestival van Zürich om er een lifetime achievement award in ontvangst te nemen (nota bene). Maar nog voor Polanski iets van zijn award gezien heeft, wordt hij in de boeien geslagen. Op verzoek van de VS, zo blijkt. Het Openbaar Ministerie in Los Angeles heropende een paar maanden eerder de zaak tegen Polanski. Op wiens verzoek het dat deed – Zwitserland zelf, de Amerikaanse autoriteiten – blijft onduidelijk.

Er zit dus een dikke haar in de boter. Los van de vraag of het netjes is om piepjonge meisjes te bepotelen – ook al vraag je je af hoe zo’n onschuldige deerne op een fotoshoot in het sodom van Hollywood belandt – dringt deze vraag zich op: Waarom wordt Polanski nu pas gearresteerd?

Volgens de VS staat Polanski al jarenlang op de ‘wanted’ lijst van Interpol, en wisten ze nu pas waar hij precies was. Flauwekul. Als je Saddam Hoessein in een duister hol kan verrassen, kan je ook Roman Polanski opsporen in zijn Parijse luxeflat of Gstaadse residentie. Zwitserland wordt verweten dat het opeens verdacht enthousiast meewerkt met de VS. De Zwitserse autoriteiten merkten dat Polanski naar hun land kwam, tipten de Amerikanen, die op hun beurt het Openbaar Ministerie in Los Angeles waarschuwden, waar dan snel een aanhoudingsbevel in elkaar geflanst werd. Best louche. Recente strubbelingen tussen het Alpenland en de VS over zwart Amerikaans geld op Zwitserse banken zouden er iets mee te maken hebben.

Wat moeten wij daarvan denken? Eén. Een filmregisseur arresteren op een heilige plaats als een filmfestival, dat doe je niet. Twee. De zaak weer oprakelen 32 jaar na de feiten is geen rechtspraak meer, maar wraakzucht. Iets voor een volgende Polanski thriller, maar niet iets voor de werkelijkheid van een man van 76 jaar. Drie. Het slachtoffer Samantha Geimer vraagt al sinds 1997 met nadruk om de zaak te laten rusten, vooral omdat zij en haar familie al die media aandacht kotsbeu zijn. Zij wordt bij elke telefoon van een hongerige journalist opnieuw verkracht. Geimer tekende zelfs samen met Polanski’s advocaat protest aan tegen de rechtsgang, die alle kenmerken heeft van een showproces. In wiens voordeel is het uit de sloot halen van ouwe koeien dan eigenlijk nog? Het antwoord ligt, duidelijk, ergens in de kluizen van Bern. Wie de sleutel heeft, weet niemand.

Julia Barr
drawings by Suzy Creamcheese

that will do. Cut the commercial comedy! Your face starts looking like a perfume bottle! I even can’t tell the brands apart anymore. Your face starts looking like a mash-up of at least three kinds of perfume bottles! O my god, and a bit like a cow after delivery too!! Please Scarlett, a bottled cowface isn’t worth even the biggest money. And stop imitating Tom Waits too.

Scarlett Johansonn, new face (or perfume bottled..) of Dolce & Gabbana’s Rose The One

Ps: I do like Scarlett putting on silly faces, in movies.

What’s happening in Iran is up to no good. President Mahmoud ‘oil on the table but nothing to eat’ Ahmadinejad got re-elected over the much more moderate opposition leader and (modest) reformer Mir-Hossein Mousavi after highly dubious elections. Ahmadinejad’s troops are hailing down – in every sense – any glimmer of hope for a new era for Iran now.

A new era within the tight bounds of the still totalitarian Iranian system, that is. Because the real power of Iran is in the hands of Ayatollah Khamenei. Only he has got the power to steer Iran into a new direction, not Mousavi. Of course chances are too low for zero that will ever happen in the near future. On the other side, the protests on the streets of Teheran are the most powerful ones since decades, which shows that Iranian people really are fed up with the situation, and finally find support in Musavi’s tone of voice and other Iranians supporting him.

The international reactions so far are weak, the international media coverage is just starting to unfold slowly. Some analyses so far come from NRC Middle East expert Carolien Roelants, the Guardian, Newsweek: ‘What Ahmadinejad’s win means for Iran, Israel and the United States’, and a blog report on De Standaard.

Furthermore, Middle East expert Robert Fisk is in Iran for the Independent, and Welingelichtekringen made a nice summary of internet newssources dealing with the Iran issue. The New York Times does something what many more newspapers should do: explain how and where they get their images about what’s going on in Teheran.

Declaration of Iranian artists in exile on facebook.

NBC report